Gazet van Mechelen
Herman VAN DIJCK

Herman van Veen en andermans in een(onrijpe) pijnshow ...

14 jan 1977

Sinds woensdagavond is Herman Van Veen te Antwerpen voor non reeks van vierentwintig voorstellingen in de Arenbergschouwburg. Zijn nieuwste programma "Herman Van Veen en Andermans In de Pijnshow" is in feite slechts een verre uitloper van zijn vorige show "En nooit weerom". Van Veen komt immers nooit opeens met een totaal nieuw programma voor de dag. Hij verancert de nummers geleidelijk aan tot hij op een bepaald moment zijn oude show van een nieuwe titel voorziet...


Het zou in dit vroege stadium dus weinig zin hebben om de "Pijnshow" te vergelijken met "En nooit Weerom", ware het niet dat Van Veen zelf zo'n vergelijking uitlokt. Het nieuwe materiaal verschilt inhoudelijk niet zoveel van het vorige, maar de scènische vormgeving is alweer zodanig veranderd dat je willens nillens gaat afwegen.

Van Veen is altijd al een artiest geweest die bij de interpretatie van zijn teksten steeds, een enorm belang heeft gehecht aan de eigen lijflijke expressiue en de teatertechniscvhe mogelijkheden van licht en geluid... Als een volleerd artiest heeft Van Veen steeds met al die expressieve en technische middelen gespeeld. Hij zorgde er echter wel voordat zij steeds in funktie werden gebruikt van wat hij te zeggen had

. EFFECTEN

Precies dit laatste is in "De Pijnshow" haast niet meer terug te vinden. Van Veen is beweeglijker dan ooit, licht- en geluidstechnici leven zich als evenwaardige artiesten uit maar de inhoud verzuipt bijwijlen in de visuele omlijsting. Soms lijkt het zelfs op een effektenjagerij, die veelal de aandacht afleidt omdat ze niet meer funktioneel lijkt in het geheel.
Is ze dat wél, dan is de zin ervan ons dikwijls ontgaan en werkte ze bij ons hoe dan ook storend.
Beste bewijs daarvan is dat de (naar ons gevoel) beste liedjes "Omaatje", (Uit Jukebox 2008) en "De Toetsen" gewoon werden gezongen, zonder overbodige drukdoenerij. De monoloog van een vader tot zijn zoon is eveneens biezonder sterk èn ook dit nummer wordt op de meest simpele manier gedebiteerd.

SYMBOLIEK

Van Veen begint het zijn toeschouwers met de dag moeilijker te maken. Zijn symboliek is vaak ondoorgrondelijk. Door het feit dat je niet altijd in het goede spoor zit, komen sommige teksten daarom nogal intellectualistisch over.

De "Pijnshow" staat natuur1ijk nog in zijn kinderschoenen. De komende weken en maanden zal er waarschijnlijk nog heel wat ingevuld worden. Misschien is het ook daarom dat in dit programma nog niet zoveel monunentale liedjes zitten als "Kletsnatte Clowns", "Kind aan Huis","Iemand steelt de show", "Te hooi en te gras", "De Regels van het Gesticht", allemaal steunpilaren uit zijn vorige show. Enkele prachtige nummers zijn al aanwezig maar hun aantal is nog zeer beperkt. Zodat wij de "Pijnshow" momenteel nog onrijp vinden en hem op langere termijn nog graag eens willen terugzien.



Herman VAN DIJCK