NRC Handelsblad
Henk van Gelder

Herman van Veen : Signalen



1 juni 1984
Herman van Veen heeft het maken van platen verheven tot een aparte uitingsvorm, die goeddeels losstaat van de registraties van zijn theatershows. De gekkigheid ontbreekt, het betreft hier ernstige zang met veel kenmerken van een recital. Dat heeft voor- en nadelen. Tijdens zijn optreden mompelt Van Veen regelmatig lettergrepen en hele woorden weg; messcherpe articulatie kan hem nimmer worden toegeschreven. Zo'n plaat, met de teksten op de hoes, geeft eindelijk gelegenheid om precies vast te stellen wat hij zingt. Bovendien wordt hem de kans geboden ook repertoire vast te leggen dat niet theatraal genoeg is voor een show.


Aan de andere kant staat het risico van eenvormigheid: de poŽtische pretenties overheersen en worden nauwelijks meer gerelativeerd. Op deze plaat is de balans in die richting doorgeslagen. Tegenover twee zuivere nummers van Willem Wilmink (waaronder zijn parafrase van een gedicht dat Jan Campert over Amsterdam schreef) staan uitgesproken zwakke liederen. Daarbij wreekt zich de vrije versvorm van veel teksten, die niet inspireert tot hechte melodieŽn.
Ondanks de veelzijdige arrangementen van Erik van der Wurff en Jurre Haanstra maakt de plaat vooral muzikaal een bloedeloze indruk.
Altijd nog veel beter dan wat menig Nederlands kleinkunstenaar ervan zou bakken, maar lang niet op het niveau van eerdere harlekijn-produkties.



HENK VAN GELDER

Herman van Veen: Signalen